Eind november was het eindelijk zover dat we naar huis mochten, althans richting huis, want we mochten niet verder dan Bangkok, want daar moesten we eerst 15 nachten in quarantaine vanwege de COVIDregels. Daar zit je dan helemaal niets te doen op een kamer met een bed, een tafel, een tv en een badkamer en je mag er de eerste 6 dagen niet uit. Tijdens die periode, was er lekkage bij het meisjeshuis, wat wilde Peter graag het eerste vliegtuig nemen om naar Chiang Rai te vliegen om het op te lossen. Helaas ging dat niet. Gelukkig was Chester wel in de buurt en kon hij met behulp van videobellen met ons voor het juiste gereedschap zorgen en samen met de staf hebben ze de lekkage kunnen verhelpen.
14 december werden we eindelijk vrijgelaten, we mochten nu echt naar huis. Wat was het heerlijk om Chiang Rai te zien vanuit de lucht en weer voet op eigen bodem te zetten. Er zou een hele groep mensen ons verwelkomen, maar alleen Chester stond er, want ons vliegtuig was vroeg aangekomen en hun waren allemaal te laat. 😊 We hebben ze allemaal uitgenodigd bij ons thuis, wat meteen een heerlijke tijd was met onze vrienden. ’s Avonds gingen we heerlijk Thais eten met Chester en onze buurvrouw, helaas kon Pim niet komen, want die werkte een uur verderop en zou pas het weekend weer thuis komen. We hadden net ons eten besteld toen Pim ineens wel voor onze neus stond. Wat een heerlijk weerzien met onze aanstaande schoondochter.
