Voor ons, Peter, Tatjana en Chester is er een seizoen van afscheid nemen aangebroken. Mensen die we al heel lang kennen, sinds we hier zijn komen wonen. Mensen die ons ondersteund hebben tijdens de zeer moeilijke eerste periode dat we net geëmigreerd waren. Mensen die er voor ons door dik en dun zijn geweest. Mensen die eerst de oppas van onze kinderen waren en nu Chester zijn baas is. We zullen afscheid moeten nemen van twee hele lieve echtparen. Het ene stel is ouder dan Peter en mij en is al 16 jaar werkzaam in Thailand onder de Akha bergstam en als docente op de Internationale school waar onze drie jongens gestudeerd hebben. Zij gaan terug om voor hun oude ouders te zorgen en dichter bij hun kinderen te wonen. Ook ervaren zij dat het werk onder de Akha op dit moment op zichzelf kan staan en geen buitenlander meer behoeft. Zij zouden het nu zelf moeten kunnen voort zetten. Het andere stel is iets jonger dan ons, waren net getrouwd toen ze naar Thailand kwamen ruim 10 jaar geleden en hebben hier hun zoontje gekregen. Zij gaan samen met hun zoontje het werk wat ze hier deden in grotere schaal voortzetten vanuit een centraler gelegen punt.
Afscheid nemen doet pijn, maar zo’n moment maakt ook dat je na gaat denken over wat die ander voor jou betekent heeft en dat is veel meer dan dat je in eerste instantie dacht. Het is ook fijn als je dat naar die ander uit kunt spreken om hen zo te mogen bemoedigen. We zijn enorm gezegend met deze mensen in ons leven in de afgelopen 10 jaar.
