Op 12 april jl vlogen Peter en ik plotseling naar Nederland. Dit was absoluut niet gepland, maar wel heel belangrijk. Peter zijn broer had te horen gekregen dat hij hersentumoren had en op dat moment ging zijn gezondheid ook als een speer achteruit. Wij wilden niet wachten tot er ergere berichten zouden komen, maar wij wilden Peter zijn broer zien. Wij wilden bij hem en zijn gezin zijn en bij Peter zijn ouders en andere broer en zus en aanhang. Onze kinderen bleven achter in Thailand bij verschillende gezinnen. Wij zijn ruim twee weken in Nederland geweest en het was een speciale, bijzondere tijd. We hebben als familie geschiedenis geschreven die we nooit meer zullen vergeten. Het gaat niet goed met Peter zijn broer, hij zal een zware periode van chemokuren tegemoet gaan in de hoop dat hij daarmee extra jaren krijgt toegevoegd aan zijn leven. Dit zou super zijn.
Tijdens deze periode hoefde Peter niet stil te zitten, want bij zijn broer moest de badkamer afgewerkt worden, want zijn broer was halverwege gekomen en kon door zijn ziek zijn niet verder. Samen met iemand anders mocht Peter zijn handen uit de mouwen steken.
Onze jongens hebben ook een goede tijd gehad, ondanks dat ze thuis en ons wel misten. Na 2 1/2 week stonden wij ineens weer voor hun neus, hier kon de één iets beter mee omgaan dan de ander.
Dank jullie wel voor jullie medeleven in deze periode.
