Zoals jullie misschien wel weten ben ik (Tatjana) al van jongs af aan paardengek en heb ik deze ‘gekte’ om mogen zetten in een hobby. Vanaf mijn 9e tot mijn 18e was ik een aantal keer per week op de boerderij te vinden en genoot ik met volle teugen van het verzorgen van de paarden tot aan het rijden alsook het samen zijn met vriendinnen. Na mijn 18e levensjaar heb ik nog wel eens gereden, maar dat is heel sporadisch geweest. Sinds we in Thailand wonen heb ik niet meer gereden tot heel recentelijk. Er zijn hier namelijk nauwelijks paarden te vinden hoog in het Noorden en als ze er al zijn dan worden ze niet als rijdieren gebruikt. Je ziet ze nog wel op militaire terreinen, althans dat hebben we in Chiang Mai gezien. Een poosje terug waren wij (Jeremy, Nathan en ik) in de gelegenheid om toch paard te rijden. Voor Jeremy en Nathan was het nog wat onwennig, maar met een beetje hulp en instructies ging het ze toch goed af. Zij willen wel verder leren paardrijden. Voor mij was het pure nostalgie, maar er is wel een groot verschil met vroeger. Vroeger was ik letterlijk nergens bang voor, wat ook wel eens geleid heeft tot het rijden op een paard waarvan ik wist dat ie niet te vertrouwen was en ik er dus vervolgens naast lag. Maar nu is dat wel anders, ik voelde me ongemakkelijk in het begin en dat merkte het paard natuurlijk ook. Ook ik kreeg instructies en dat hielp om mijn vertrouwen weer op te bouwen. Uiteindelijk had ik het enorm naar mijn zin en heb ik genoten voor tien. Wanneer kunnen we weer???

Helaas moest ik de volgende dag wel de rekening betalen, want ik had enorme spierpijn. Maar je moet er wat voor over hebben. 😉